မာနႀကီးက နိမ့္က်ရ မာနစင္လွ်င္ နိဗၺာန္ျမင္

ဘုရားရွင္လက္ထက္ေတာ္မွာ ပုဏၰာေထရီမဆုိတာ ရွိခဲ့တယ္။ သူမရဲ႕ အေၾကာင္းကို ေလ့လာၾကည့္မိတယ္။ တကယ္ေတာ့ သူမဟာ ဘ၀ေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာမွာ နိဗၺာန္ေရာက္ေၾကာင္း ပါရမီကုသိုလ္ေကာင္းမႈေတြကို ဆည္းပူးအားထုတ္ခဲ့သူပါ။ ဒီဘဒၵကမၻာမွ ျပန္လည္ေရတြက္လွ်င္ လြန္ခဲ့ေသာ ၉၁-ကမၻာအထက္မွာ ပြင့္ေတာ္မူတဲ့ ၀ိပႆီဘုရားရွင္လက္ထက္ေတာ္မွာ အမ်ဳိးေကာင္းတဲ့ အိမ္မွာ ေမြးဖြားခဲ့တယ္။ အမ်ဳိးေကာင္းေတာ့ အသိလည္းေကာင္းတာေပါ့၊ ပါရမီကုသိုလ္ေၾကာင့္လည္း အမ်ဳိးေကာင္းအိမ္မွာ ေမြးဖြားလာရတာပါ။ အေၾကာင္းညီညြတ္ေတာ့ သံေ၀ဂေတြျဖစ္ၿပီး ဘိကၡဳနီေတြအထံမွာ တရားနာတယ္၊ သဒၶါတရားေတြျဖစ္ေပၚလာတယ္၊ အဲဒီေနာက္ေတာ့ ဘိကၡဳနီ၀တ္တယ္၊ သီလစင္ၾကယ္ေအာင္ ထိန္းတယ္၊ ပိဋကသုံးပုံကို သင္ယူေလ့လာေတာ့ သုတမ်ားလာတာေပါ့၊ ရထားတဲ့ တရားစာေပေတြလဲ မ်ားလာေတာ့ တရားေဟာ ဓမၼကထိကလည္း ျဖစ္လာတယ္။ ဒီလုိမ်ဳိးနဲ႕ သိခီ -ေ၀ႆဘူ-ကကုသန္-ေကာဏာဂုံ-ကႆပဘုရားရွင္ေတြရဲ႕ သာသနာေတာ္မွာ ဘိကၡဳနီျဖစ္ခဲ့တယ္။ ဒီလိုဆုိေတာ့ မာနႀကီးစရာေတြျဖစ္ေနၿပီေလ၊ ဒါ့ေၾကာင့္ဘဲ ကိေလသာေတြကို မပယ္သတ္ႏိုင္ဘူးျဖစ္ေနတယ္။ ေတာ္ေသးတာက မာနဓာတ္ခံရွိေနေပမယ့္ ဘယ္သူ႕ကိုမွ အထင္ေသးတဲ့ စကားေတြနဲ႕ မခ်ဳိးႏွိမ္ခဲ့တာပဲ၊ မဆဲဆုိခဲ့တာပဲ။ ဒါေပမယ့္ မာနနဲ႕ ျပဳလုပ္ခဲ့တဲ့ ကံေတြေၾကာင့္ ယခုဘုရားရွင္လက္ထက္ေတာ္၀ယ္ အနာထပိဏ္သူေဌးအိမ္မွာ ေမြးေမြးခ်င္း အိမ္ကၽြန္မျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ မာနနဲ႕ မည္သည့္ကံေတြကိုမွ မလုပ္မိဖို႔ အေရးႀကီးေလစြ။
``ဗာဟုသေစၥန ေတနာဟံ၊ ေပသလာ အဘိမညိသံ=တပည့္ေတာ္မဟာ သုတမ်ားစြာရွိတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ (စာတတ္ေသာေၾကာင့္) သီလခ်စ္ခင္ ေထရ္အရွင္မတုိ႔ကို အထင္ေသးခဲ့မိပါတယ္`` ဒီစကားကေတာ့ သူမကိုယ္တုိင္ ေျပာၾကားခဲ့တာပါ။ ``မာေနန နီစကုလဇာ၊ န ဟိ ကမၼံ ၀ိနႆတိ= မာနေၾကာင့္ နိမ့္က်တဲ့ အမ်ဳိးမွာ ျဖစ္ရပါတယ္၊ မွန္၏၊ ျပဳလုပ္ထားတဲ့ ကံဟာ ေပ်ာက္ပ်က္႐ိုး မရွိပါ`` ဒီစကားကလည္း သူမကိုယ္တုိင္ မွတ္ခ်က္ေပးခဲ့တာပါ။
ကၽြန္ေတြရဲ႕ ထုံးစံအတိုင္း ေနပူမေရွာင္ မိုး႐ြာမေရွာင္ ေအးေအး ပူပူ သခင္ေတြရဲ႕ ဆူပူႀကိမ္းေမာင္းမႈကို မခံရေလေအာင္ အလုပ္လုပ္ၾကရတယ္။ ပုဏၰာကၽြန္မေလးဟာလည္း အလြန္ေအးတဲ့ ေဆာင္းရာသီမွာ ေရခပ္ဆင္းရတယ္၊ တစ္ေန႔  ေရခပ္ဆင္းေတာ့ ဒီေလာက္ေအးေနတဲ့ အထဲ အေစာၾကီး ေရခ်ိဳးေနတဲ့ ပုဏၰားကို ေတြ႔လုိက္တယ္။ ဒီပုဏၰားက ေရထဲငုပ္ မႏၱာန္ေတြ႐ြတ္ လုပ္ၿပီး ျပန္တက္လာေတာ့ တကိုယ္လုံးခိုက္ခုိက္တုန္ေနၿပီ၊ ေအာက္ေမး႐ိုးက အထက္ေမး႐ိုးကို စည္းခ်က္ညီေအာင္ တီးေနၿပီ။ ဒီလုိလုပ္တာ မေကာင္းမႈေတြ စင္ၾကယ္မယ္လုိ႔ ယူဆတဲ့ မိစၦာအယူေၾကာင့္ေပါ့။ ကၽြန္မေလးက အနာထပိဏ္သူေဌးအိမ္က ကၽြန္မဆုိေတာ့ အဆင့္က မနိမ့္ပါးပါဘူး၊ ဘုရားရွင္ရဲ႕ တရားေတာ္ေတြကို နာယူမွာ အမွန္ပါ၊ ဒီေတာ့ ဒီလုိလုပ္တာ မွားယြင္းတဲ့ အယူေၾကာင့္ဆုိတာ သူမ သိတာေပါ့၊ ဒါေၾကာင့္ပဲ သနားစိတ္၀င္ၿပီး ပုဏၰားကို အဲဒီမွားယြင္းတဲ့ အယူကို စြန္႔လႊတ္ေစျခင္လုိ႔ စကားစေျပာလုိက္တယ္။
``အိုပုဏၰား….. အသင္ဟာ အဘယ္ကို ေၾကာက္လန္႔၍ ညေန မနက္အခါမျပတ္ ေရသို႔ သက္ဆင္းရသနည္း၊ သက္ဆင္းၿပီးေနာက္ တုန္လႈပ္ေနေသာ ကိုယ္တုိ႔ျဖင့္ အလြန္ေအးေသာ သည္းခံႏိုင္ခဲေသာ ဒုကၡကို ခံစားေနဘိသနည္း?``
``ရွင္မ ပုဏၰာ…..  ျပဳလုပ္မိေသာ မေကာင္းမႈကို တားျမစ္ႏိုင္တဲ့ ေကာင္းမႈဆုိတာ ဤသို႔ ေရသို႔ သက္ဆင္း၍ ေရခ်ဳိးျခင္းပဲ၊ ဤေကာင္းမႈကို ျပဳလုပ္ေနေသာ ငါ့ကို သိလ်က္ သင္သည္ ေမးဘိ၏။``
``ႀကီးသူျဖစ္ေစ ငယ္သူျဖစ္ေစ လူလတ္ျဖစ္ေစ သူတစ္ပါးကို ညွင္းဆဲျခင္းစေသာ မေကာင္းမႈကို ေမြ႕ေလ်ာ္ေပ်ာ္ပိုက္စြာ အကယ္၍ ျပဳမိအ့ံ၊ ေရသို႔ သက္ဆင္း၍ ေရသြန္းျဖန္းျခင္းျဖင့္ ထုိမေကာင္းမႈတုိ႔မွ လြတ္ေျမာက္ႏိုင္ပါ၏ ရွင္မပုဏၰာ…..။``
``အိုပုဏၰား…..သင္ကလည္း ကံႏွင့္ ကံ၏ အက်ဳိးတရားကို မသိျမင္၊ ေရသြန္းျဖန္းျခင္းျဖင့္ မေကာင္းမႈမွ လြတ္ေျမာက္ႏိုင္၏-လုိ႔ သင့္အား ေျပာသူကလည္း ကံႏွင့္ ကံ၏ အက်ဳိးတရားကို မသိျမင္၊ (မသိသူက မတတ္သူအား ေျပာေဟာသည္-ေပါ့) ထုိစကားကို မယုံၾကည္ထုိက္၊ အသင့္ယုတၱိလည္း မရွိပါ။``
``အကယ္၍ ေရသြန္းျဖန္းျခင္းျဖင့္ မေကာင္းမႈမွ လြတ္ေျမာက္သည္ ျဖစ္အ့ံ၊ ဖား လိပ္ နဂါး မိေက်ာင္းစေသာ ေရေနသတၱ၀ါအားလုံးတုိ႔သည္ နတ္ျပည္သို႔ ေရာက္ကုန္လတၱံ႕။``
``သုိးသတ္သမား ၀က္ထုိးသမား တံငါသည္ သားမုဆိုး သူခိုး သူခိုးသတ္သမား-စေသာ မေကာင္းမႈကို ျပဳေသာ သူတုိ႔သည္လည္း ေရသြန္းျဖန္းျခင္းျဖင့္ မေကာင္းမႈမွ လြတ္ကုန္လတၱံ႕။``
``အကယ္၍ ဤျမစ္တုိ႔သည္ သက္ဆင္း၍ ေရခ်ိဳးျခင္းေၾကာင့္ ျပဳမိေသာ မေကာင္းမႈတုိ႔ကို ေမွ်ာပစ္ႏိုင္ကုန္အ့ံ၊ ေကာင္းမႈတုိ႔ကိုလည္း ေမွ်ာပစ္ႏိုင္ကုန္ရာ၏၊ ထုိသို႔ ျဖစ္ေသာ္ သင္ပုဏၰားသည္ ေကာင္းမႈမွ အပျဖစ္သူ ျဖစ္သြားရာ၏။``
``ေရသို႔ သက္ဆင္း၍ ေရခ်ဳိးသူသည္ ေကာင္းမႈကို မေမွ်ာႏိုင္သလုိ မေကာင္းမႈကိုလည္း မေမွ်ာႏိုင္ပါ၊ အဘယ့္ေၾကာင့္နည္း၊ ေရခ်ဳိးျခင္းသည္ မေကာင္းမႈျဖစ္ေၾကာင္းတုိ႔၏ ဆန္႔က်င္ဘက္ မျဖစ္ႏိုင္ေသာေၾကာင့္တည္း။``
``တစ္ခုက တစ္ခုကို ဖ်က္ဆီးႏိုင္မွသာ ဆန္႔က်င္ဘက္ ျဖစ္ႏိုင္ပါ၏၊ အလင္းက အေမွာင္၏ ဆန္႔က်င္ဘက္၊ ပညာက မသိနားမလည္မႈ၏ ဆန္႔က်င္ဘက္ျဖစ္သလိုပါဘဲ။ သို႔ေသာ္လည္း ေရခ်ဳိးျခင္းက မေကာင္းမႈ႔၏ ဆန္႔က်င္ဘက္မျဖစ္ႏိုင္ပါ။``
``ပုဏၰား…..အကယ္၍ သင္သည္ မေကာင္းမႈကို ေၾကာက္သည္ျဖစ္အံ့၊ ထုိမေကာင္းမႈကိုပင္ မျပဳလုပ္ပါလင့္၊ ဤကဲ့သို႔ ေအးေသာ အခါ၌ ေရသို႔ သက္ဆင္းျခင္းသည္ မိမိကိုယ္ကို သက္သက္ ႏွိပ္စက္ျခင္းမွ်သာတည္း၊ သင္၏ အေရျပားကို အေအးသည္ မႏိွပ္စက္ပါေစလင့္။``
``ရွင္မပုဏၰာ…..သင္ဟာ မေကာင္းေသာ လမ္းေၾကာင္းကို သြားေနတဲ့ ငါ့ကို မွန္ကန္ျဖဴစင္တဲ့ လမ္းသို႔ ေဆာင္ပို႔ဘိ၏၊ ထုိ႔ေၾကာင့္ သင့္အား ႏွစ္သက္ပါသည္၊ ဤအ၀တ္ကို သင့္အား ဆရာအား ပူေဇာ္ေသာအားျဖင့္ ေပးပါ၏၊ ထုိအ၀တ္ကို ခံယူပါဘိေလာ့။``
အဲဒီလုိ ပုဏၰားက ေျပာေတာ့ ပုဏၰားကို သရဏဂုံသီလေတြမွာ တည္ေစျခင္လုိ႔ ေျပာလုိက္ပါတယ္``သင့္ရဲ႕ အ၀တ္သည္ သင့္အားသာ ျဖစ္ပါေစေတာ့၊ ငါကား အ၀တ္ကို အလုိမရွိပါ၊ အကယ္၍ အသင္ပုဏၰားသည္ အပါယ္ဆင္းရဲႏွင့္ သုဂတိဘုံ၌ေသာ္မွလည္း ဆင္းရဲမ်ဳိးစုံမွ ေၾကာက္သည္ ျဖစ္အံ့၊ မခ်စ္ႏွစ္သက္သည္ ျဖစ္အံ့၊ ထင္ရွားရာ၌ျဖစ္ေစ ကြယ္ရာ၌ျဖစ္ေစ အနည္းငယ္မွ်ေသာ မေကာင္းမႈကို မျပဳလုပ္ပါလင့္။``
``အကယ္၍ မေကာင္းမႈကို ေနာင္အခါ၌ ျပဳအ့ံ၊ ယခုအခါေသာ္လည္း ျပဳအံ့၊ ဘယ္ေနရာေျပးေျပး သင့္အား ဆင္းရဲမွ လြတ္ေျမာက္ျခင္း မရွိႏိုင္ပါ၊ ဂတိကာလ-စေသာ အေၾကာင္းတုိ႔ ညီညြတ္ေသာ္ အက်ဳိးေပးမွာ ဧကန္ပင္ ျဖစ္ပါ၏။``
``အကယ္၍ ဆင္းရဲမ်ဳိးစုံကို ေၾကာက္သည္ ျဖစ္အံ့၊ မခ်စ္ႏွစ္သက္သည္ ျဖစ္အံ့၊ ရတနာျမတ္သုံးပါးကို ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္ပါေလာ့၊ သီလတုိ႔ကိုလည္း ေဆာက္တည္ျဖည့္က်င့္ပါေလာ့၊ ထုိသရဏဂုံဆည္းကပ္မႈႏွင့္ သီလေဆာက္တည္ျဖည့္က်င့္ျခင္းသည္ သင္၏ အစီးအပြားျဖစ္ပါလတံ့။``
အဲဒီလုိ ေျပာေတာ့ ပုဏၰားက ၀န္ခံျပီး ရတနာျမတ္သုံးပါးကို ကိုးကြယ္ပါတယ္၊ သီလတုိ႔ကိုလည္း ေဆာက္တည္ျဖည့္က်င့္ပါတယ္၊ ေနာက္ေသာ အခါမွာ ဘုရားရွင္ရဲ႕ အထံေတာ္မွာ တရားနာရေတာ့ သဒၶါတရားမ်ား တုိးတက္လာၿပီး ရဟန္း၀တ္ တရားအားထုတ္ပါတယ္၊ ဒါ့ေၾကာင့္ ရဟႏၱာအျဖစ္နဲ႔ ဘ၀ဇာတ္သိမ္းသြားပါတယ္။
တကယ္လုိ႔မ်ား ``ငါက ျမင့္ျမတ္တဲ့ ဇာတ္ရွိသူ၊ သူမက ကၽြန္၊ သူနဲ႕ စကားေျပာစရာလုိလို႔လား၊ သူေျပာတဲ့ အတိုင္း ငါ လုပ္စရာလုိလို႔လား၊ မတန္မရာစကားေတြ ေျပာတယ္၊ ဖိနပ္ၾကားက နတ္စကားထြက္တယ္``ဆုိၿပီး မာနခံေနယင္ ရဟႏၱာျဖစ္ႏိုင္ဖို႔ ေနေနသာသာ သရဏဂုံေတာင္ တည္မွာ မဟုတ္၊ အယူမွားကိုလည္း စြန္႔မွာ မဟုတ္ေတာ့ ဘ၀ဒုကၡေတြကို ဆက္လက္ခံစားေနရအုံးမွာပါ။ ဒါ့ေၾကာင့္ မာနမထားရပါဘူး။ မွန္ကန္ၿပီး အက်ဳိးရွိတဲ့ စကားကို နာယူသင့္တာေပါ့၊ နာယူၿပီးယင္လည္း လိုက္ျပဳက်င့္သင့္တာေပါ့။
ငါတုိ႔ ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြဟာ ``သာကီမ်ဳိးေဟ့ ဒို႔ဗမာ``နဲ႕ မာန္ေထာင္၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အထင္ႀကီး (တကယ့္ကို ကိုယ့္ကိုယ္ကို အထင္ႀကီးတဲ့ သူေတြ အမ်ားႀကီးပါ။ ႏွိမ္တာ မဟုတ္ပါ။) ပညာဖလွယ္ရေကာင္းမွန္းမသိ၊ လုပ္ႏိုင္တာ တစ္ခုတစ္ေလေလာက္နဲ႔ ဟုတ္လွၿပီလုိ႔ ေအာက္ေမ့လုိ႔ ေခါင္းေဆာင္လုပ္သူေတြက အစ ယခုေတာ့ ``သာကီမ်ဳိးေဟ့ ဒို႔ခ်ာခ်ာ``ျဖစ္ေနပါၿပီ။ ဒါ့ေၾကာင့္ မာနမထား သူတစ္ပါးကိုလည္း အထင္ႀကီးတဲ့ စိတ္မ်ဳိးမထားဘဲ ပညာခ်င္းဖလွယ္၊ တစ္ဦးနဲ႕ တစ္ဦး အျပန္အလွန္ေလးစား မနာလို၀န္တုိမႈေတြကို မထားၾကယင္ သိပ္ေကာင္းမွာဘဲလို႔ ဆႏၵျပဳမိေၾကာင္းပါ။